| تبليغات | X |
|
میبینم رویایی را که می اید... در رویایم... شبانه،آرام آرام وبا قم های بارانی اش رویایم به بام اسمان پر میزند عاشقان میدانند چه حسی است... حس رواز شبانه با بال های احساس... میدانندچگونه است لحظه های عاشقی باقطره های باران.... اما خبر از دل بیقرار من ندارند، که بارویایم پر میزند... خبر ندارند که وقتی جای پای قدم های بارانی اش بر دل من میماند، من، بی خبر از او بیدار میشوم و میگویم: فقط رویا بود...
تلنگری به سکوت شب،و اکنون قطره ای میچکد از بام اسمان. باد،باران،طوفانی واقعی.من، بی حرکت روی زمین. رعد و برق،ابر ها،گردابی در وجود،من بی حرکت روی زمین. شب،میگذرد.سپیده..من ایستاده ام.ناگهان... هوش،هواس،جان،احساس،میرود.من،بی جان ،بی حرکت روی زمین. بوسه ای بر گونه ام ووجود کسی دیگر در کنار من،بیدار میشوم. لبخندی از سر ارامش،میگویم:دیر امدی..منتظرت بودم... جوابی با لبخند:میدانم!! مرا از زمین بلد کرد.با هم،به سوی اسمان،من و عشقی که دوباره زنده شد... پروازی به زیبایی ارامش... ببخشید که بعضی ها رو خبر نکردم وقت نشد!!
سلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــام به همه ی دوستان عزیزم!! دلم براتون تنگ شده بود!!!
وای نمیدونید چه اتفاقاتی واسه من افتاد!!! اول از همه از همتون معذرت میخوام که یه مدتی نبودم و به کامنتاتون جواب ندادم !!! و اما بقیه داستان:حدس بزنید کجا بودم؟؟؟خیلی ممنون!!خودم میگم!رفته بودم کربلا!! خلاصه برین سر اصل مطلب: اول از همه بگم که من از هرچی عربه متنفرم!!!یه جوری نگات میکنن که خودتم اب میشی!!با نگاشون انگار دارن میخورنت!! تو این سفر خیلی بهم خوش گذشت.(البته اگه عربا رو خط بزنیم!!!)ما اینقدر این مدیر کاروانرو اذیت کردیم که....خدا میدونه!!خلاصه. چشمتون روز بد نبینه ما یه ایل راه انداختیمو رفتیم.اخه ببینین کیا باهامون بودن!!:اول از همه مادر و پدر محترم(!!!)دوم دایی و زندایی بنده(!!)سوم مادر بزرگ و پدر بزرگ گرامی(!!!)چهارم مادر مادر ما(!!!)پنجم چند تا از فامیلای زندایی من(!!!)ششم دختر دایی مادر من و... خلاصه ما تا مرز مهران تقریبا۶ ساعت تو اتوبوس بودیم.فکر کنم دیگه شب شده بود که رسیدیم نزدیک مرز. دوتا اتاق بهمون دادن که تو یکیش خانمها وتوی اون یکیش هم اقایون بودن.اون شبو اونجا گذروندیم.صبحم با خواب الودگی تمام وضو گرفتیم ونماز خوندیم و خوابیدیم ساعت ۸ بود که راه افتاده وبعد از ۳ساعتی هم رسیدیم به مرز مهران.کلی گشتنمون!!!دوقدم که راه میری یه ایستگاه تفتیش هست!!!وجدا از اون!!! وای وای وای!!! بچه ها چشمتون روز بد نبینه یک سرباز امریکایی های گنده ای اونجا بودن!!!قد بلد چهار شونه قیافه ی اخمو با یه عینک افتابی شیک.میدیدیشون جذبه فرایت میگرفت فجیه!!!خودت میفهمیدی چه خبره دیگه از بین راه نگم.۳روز اونجا بودیم.بعد راه افتادیم به طرف کاظمین(البته در این بین مسجد کوفه و خونه ی امام علی و یه سری جاهای دیگه هم دیدیم اعمال مسجد کوفه اینقدر زیاد بود!!۷۲ رکعت نماز هرچی بگماز کربلا بازم حرفام تموم نمیشه...این حرف اخرمه"یا حسین (ع)عاشقانه دوستت دارم"
یادم باشد اگر باران باریدن را فراموش کرد یادش بدهم!!...نکند خود هم فراموشش کنم!!!
یادت باشد اگر لبخندی خشک شد ابش بدهی!!...نکند اب را، فراموشش کنی!!! یادش باشد اگر پجره ای باز کرد پرده ها را نکشد!!...نکند پنجره فریاد کند!!! یادمان باشد اگر گلی رویید نگوییم که چرا گریان است!!...نکند خاک بیداد کند!!! یادتان باشد اگر چاله ای بود میان جاده،پرکنیدش و نپرسید چرا چون دل صاف چاله از سنگ نیست میشکند!!...نکند دل او را شکنید!!! یادشان باشد اگر ماه ندرخشید شبانگاه،نگاه برنگیرند!!..نکند ماه ندرخشد دیگر!!! ببخشید اینقدر بده ها!!!خودم نوشتمش!!!
یه عکس زیر بارون بود...بارونی که رنگیش کرد...سیاه بود... سیاه سیاه فقط یه لکه سفید روش داشت...لکه تنها هم دم اون سیاهی بود...اون از تنهایی میترسید.. زیر اون بارون لکه رنگ گرفت..سیاهی رنگ گرفت... لکه سرخ شده بود...رنگ خون...اما.. یک دفعه یه سنگ..یه سنگ اومد وخورد بهش...سیاهی هیچیش نشد... لکه شکست...حالا دیگه سیاهی هیچی نداشت... باورش نمیشد که دیگه هیچی نداشت بارون هنوز میبارید... سنگ میخواست به سیاهی بگه برو...ولی اشتباهی لکه رو شکست...اون لکه قلب کوچیک من بود...که شکست.... وای بر من...که حتی قلبم هم طاقت موندن پیشم رو نداره....وای برمن...
سلام به همگی!!!من امروز خیلی سر حال وشادم!!!اولیش برای بارونه،دومیش هم بمونه برا خودم ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ میدونی من چقدر تنهام؟! ــ بله نمیخوام دیگه تنها باشم! ــ بله نشسته بودیم توی بام.زیر آسمون شب.داشتم براش تعریف میکردم که چقدر تنهام...کار همیشگیم بود این سومین بار بود که براش میگفتم... چیکار کنم؟؟ ــ بله آره فقط همینو میتونم بگم!! _بل... نگاهش کردم.کوکش تموم شده بود... عروسک زیبای من که فقط میتونست بگه:بله...کوکش کردم و... میدونی من چقدر تنهام؟؟ _بله. ___________________ قشنگ بود نه؟؟ تا آپ بعد بای بای!!
رویای من...کجاست؟وقتی که دنبالش میگشتم،گم شد...وقتی که همه چیز را به پایش ریختم گریخت... از ترس اینکه او را نیز از دست بدهم،رفت...او میدانست اینگونه میشود...میدانست شب های سفید من آخر به سیاهی میرسد...میدانست دستان مهربان من،آخر فراموش میشود...میدانست و گذاشت در رویای سبز خود غرق شوم...میدانست و گذاشت اولین قطره های قلبم مثل شرابی در لیوانی شکسته ذره ذره و آرام آرام بریزند و من بی خبر به دنبال ذره های وجود او بگردم...میدانست... حال چه؟کجاست رویای زیبای من؟؟... ...
گفتم :تنهام...
گفت: نگو. گفتم:گریم میگیره. گفت:بخند. گفتم:نمیتونم. گفت:شاید. گفتم:اگه تونستم؟ گفت:شاید. گفتم:نمیخوام! گفت:دست تو نیست. گفتم:نگو!! و..سکوت کرد... گفتم:دوستت دارم. گفت:نمیتونی. گفتم:چرا؟! گفت:نمیتونی. ورفت...بعدها فهمیدم چرا گفت نمیتونی...چون او از باران میومد ومن از..اتش.. نظر یادت نره!!
|
About
مینویسم ... Archivesهفته چهارم آذر 1388هفته اوّل آذر 1388 هفته سوم آبان 1388 هفته اوّل مهر 1388 هفته چهارم شهریور 1388 هفته سوم شهریور 1388 هفته دوم شهریور 1388 هفته اوّل شهریور 1388 Links
پادشاه باران |
برای همتونم دعا کردم عزیزان!!
حالا هم چیزی براتون ندارم جز یه مشت خاطرات...
خلاصه اونجا کلی معطل شدیم ولی اخر سر از مرز رد شدیم. اتوبوس عراقی یه اتوبوس مزخرفی بود که نگو!!!ولی تحمل کردیمش!!و اخرم رسیدیم به نجف.اولین جایی که میبرنت تا اخرش برسی به کربلا.خلاصه از جزئیات بیام بیرون...توی حرم..وقتی اولین قدمو برداشتم...باورم نمیشد دارم کجا میرم!!!یه حسی داشتم..حس قشنگی که هر وقت بهش فکر میکنم گریم میگیره...امیدوارم همتون برید اونجا.حرم امام علی خیلی خوشگلتر از بقیه ی حرما بود...تو حیاتش شبا پر بود از کبوتر های یاکریم که بدون ترس به ادما نزدیک میشدن...بارگاه ایشون خیلی زیبابود...پارچه های سبزی که بالای ظریه(اگه غلط املایی داره بگین
!!!)رسیدیم به کاظمین.حرمای اونجا هم زیارت کردیم.(دیگه حوصله ی زیاد تعریف کردنو ندارم...اخه دلم تنگ شده!!!
) یک روز اونجا بودیم بعد صبح فرداش راه افتادیم طرف کربلا.رسیدیم هیچی از اونجا نمیگم...اگه یک کلام حرف بزنم امشب خوابم نمیبره...همش گریه میکنم...
بهترین احساسا مال اونجاست.بهترین اشکها اونجا ریخته میشه...وقتی برات تعریف میکنن که تو طل زینبیه چی شد...تو خیمگاه چی شد...تو بین الحرمین چی شد...میسوزی... انگار اون وقایع داشت جلوی روم اتفاق می افتاد...وقتی رفتیم محل قطع شدن دست راست حضرت ابولفضل رو دیدیم...خیلی ناراحت بودم...گریه میکردم ولی زجه نمیزدم..اما فکر کنم اشوبی که من تو دلم داشتم خیلی بیشتر از اشوبی بود که یکی که زجه میزد داشت...جدا از کثیفی مردمش و خود شهر،حرما خیلی باحال بودند...
